Ik neem jullie even mee terug in de tijd. Terug naar 2016, een jaar waarin heel duidelijk werd dat wij zonder medische hulp überhaupt geen kindje met onze eigenschappen op de wereld konden zetten. Tijdens onderzoeken is gebleken dat mijn vruchtbaarheid door endometriose is aangetast. Naast de endometriose werd ook adenomyose geconstateerd. In 2016 ben ik geopereerd om de endometriose zoveel als mogelijk te verwijderen. Daarna ben ik 4 maanden lang kunstmatig in de overgang gebracht met behulp van maandelijkse (horror)injecties. In vervolg hierop zijn we gestart met IVF en de rest is inmiddels geschiedenis.

Met het zetten van de spreekwoordelijke punt achter het IVF-traject was er uiteraard nog geen einde gekomen aan de ellende die de endometriose voor mij veroorzaakt. Het was duidelijk dat er een oplossing moest komen. Robin en ik hebben daarom in 2017 besloten naar het Bronovo in Den Haag te gaan. In dit ziekenhuis is een afdeling die speciaal gericht is op vrouwen met endometriose en adenomyose.

Tijdens de eerste afspraak was mijn arts de eerste (buiten mijzelf om) die hardop zei dat het voor mijn klachten de beste optie was om mijn baarmoeder te verwijderen. Dat is natuurlijk niet iets wat je wilt horen, het is per slot van rekening een belangrijk onderdeel van een vrouwelijk lichaam. Ik heb het daar moeilijk mee gehad, maar tegelijkertijd besefte ik me ook dat mijn baarmoeder me alleen maar ellende heeft gebracht. 

Robin en ik hebben mijn arts ook direct geïnformeerd over ons adoptietraject. De arts dacht geweldig met ons mee. Om die reden zijn we dan ook eerst met de kunstmatige overgang gestart. Daar waren de (horror)injecties weer.  

In mei dit jaar verergerde mijn klachten dusdanig dat het voor mij echt volledig onacceptabel werd. De ziekte kreeg teveel invloed op mijn leven. Om die reden heb ik mijn afspraak naar voren laten halen. Tijdens die bewuste afspraak hebben we besproken welke opties er zijn. Uiteindelijk heb ik, met de gigantische steun van Robin, de beste van de slechte opties gekozen. 

Op woensdag 30 oktober was het zover. De beste van de slechte opties werd ten uitvoer gebracht tijdens een operatie. Tijdens de operatie zijn mijn baarmoeder, baarmoedermond, eileiders en alle zichtbare endometriose verwijderd. Een heftige ingreep! Vrijdag 1 november mocht ik in de middag naar huis. 

Ziekenhuis

Inmiddels zijn we 3 weken verder en zit ik volop in mijn herstelperiode. Geloof me, dat gaat met pieken en dalen, een lach en een traan. Wel ben ik blij met ieder stapje vooruit. Hoewel ik er voorlopig nog niet ben, weet ik wel dat ik straks volledig hersteld ben vóórdat er een kindje in ons leven komt. Dat laatste is ontzettend belangrijk en maakt dat ik de voorgeschreven rust ook écht in acht neem. Deze tussenstap is nodig om op te gaan naar de volgende stap in ons leven!

Een kleine noot: Het verwijderen van de baarmoeder maakt niet dat de endometriose weg is. Wel zorgt het ervoor dat de adenomyose geen klachten meer kan veroorzaken.