Vanochtend stond de derde van vijf bijeenkomsten op het programma. We zijn daarmee over de helft van deze bijeenkomsten. Naar mate de bijeenkomsten vorderen, kun je je ook een beter beeld vormen van dat wat er op je af gaat komen. Maar…..niets is wat het lijkt. Je kunt je nog zo goed voorbereiden, het loopt vaak anders dan je vooraf had kunnen denken.

Deze derde bijeenkomst stond in het teken van stress en verlies. Het deel over stress borduurde voort op een onderdeel uit de tweede bijeenkomst, stressregulatie. Ditmaal werd het ook toegelicht aan de hand van een theoretisch model genaamd ‘window of tolerance’.  Dit model geeft visueel weer wat er gebeurt in stresssituaties. Zolang je binnen je ‘window’ blijft, kun je als mens zelf zorgen dat je weer rustig wordt en/of helder gaat nadenken. De bandbreedte van je ‘window’ ontwikkelt zich door ervaring naarmate je ouder wordt. Tóch zijn er momenten dat je uit de band(breedte) springt. Op dat moment ontstaan er 3 keuzes: fight, flight of freeze. Welke keuze het ook is, het is belangrijk dat je uiteindelijk weer terugkomt in je ‘window’. Een kind heeft hulp van een volwassene nodig om stress te kunnen reguleren. Uiteindelijk leidt dit ook tot vertrouwen, waardoor het zijn of haar stress zelf ook beter kan reguleren en de bandbreedte daarmee vergroot.

Na een korte pauze zijn we ingegaan op de diverse stadia van rouw. Vergeet niet, dat een adoptiekind gedurende zijn of haar korte leven al veelvuldig met rouw geconfronteerd kan zijn. Bij rouw wordt snel aan een overlijden gedacht en minder vaak aan het verlaten van een vertrouwde omgeving. Tóch brengt ook dat laatste een vorm van rouw met zich mee. Een adoptiekind heeft, zoals jullie in onze verschillende blogs al hebben kunnen lezen, in zijn of haar leven vaker te maken met verlies doordat ze bijvoorbeeld op verschillende momenten wordt gescheiden van ouder(s), verzorger(s) of broer(s)/zus(sen). Gedurende de ochtend hebben we ook met elkaar besproken welk gedrag kinderen vertonen bij rouw en dat het soms ook gedrag kan zijn wat je niet direct aan rouw koppelt. Een eye-opener was ook wel dat kinderen snel schakelen. Het ene moment tonen ze verdriet in een rouwproces en stellen ze bijvoorbeeld een vraag. Nog voordat je jouw antwoord geeft, speelt het kind bijvoorbeeld al rustig in de zandbak en is het al weer heel ergens anders mee bezig.

Als laatste onderdeel is de groep in tweeën gesplitst. Hierbij werden de mannen van de vrouwen gescheiden en kregen we een stapel kaarten met (aangedikte) uitspraken over adoptie en het adoptieproces. We hebben ongeveer een uur met elkaar gesproken over dat wat ons bezighoudt in het kader van adoptie en het proces. Dit ging niet enkel om feiten, maar ook zeker om gevoel. Op de terugweg hebben we ook gesproken over dat wat in beide groepen aan de orde is gekomen. Diverse thema’s zijn in beide groepen aan bod gekomen. Niet direct aan de hand van de kaartjes met uitspraken, maar gaandeweg zijn eigenlijk alle uitspraken wel aan bod gekomen.

Over een aantal weken vindt de vierde bijeenkomst plaats. Voor die tijd hebben we nog het nodige voor te bereiden. Uiteraard houden we jullie op de hoogte!