De tweede bijeenkomst

Vanochtend zijn we weer richting Houten gegaan, ditmaal voor de tweede bijeenkomst. Deze tweede bijeenkomst had als thema het opbouwen van een band met je adoptiekind(eren).

Allereerst hebben we met elkaar kort teruggeblikt op de eerste bijeenkomst. Ervaringen waren redelijk eensgezind. Het heeft aangezet tot nadenken én heeft er ook voor gezorgd dat wij (en ook de anderen uit de groep) weer actiever bezig zijn met het hele proces.

We zijn vanochtend aan de hand van een fictieve situatie ‘op reis’ gegaan naar Thailand. Samen met de reisleiders, ofwel de begeleiders vanuit stichting adoptievoorzieningen, zijn we een wandeling gaan maken. De brug die we tegenkwamen zag er gammel uit, maar we hebben de overtocht gemaakt. Nadat een van de reisleiders als laatste over de brug is gelopen, stortte de brug achter ons in. Zo zijn we nog een brug tegengekomen en daar gebeurde hetzelfde. Je vraagt je misschien af waar dit heengaat. Het is eigenlijk heel ‘simpel’.  De brug is een metafoor in het adoptieproces. Een adoptiekind heeft vaak al meer dan eens over een brug gelopen, waarna de brug instortte.

Na het beeld van de gammele brug, hebben we ook een heel solide brug gezien. Dit is hoe je jezelf als adoptieouder zou moeten zien. Dit is, naar alle waarschijnlijkheid, ook een adoptiekind jouw ziet. Tóch zit daar ook een stuk reserve in. Het adoptiekind test de stevigheid van de brug uit. Dit kan bijvoorbeeld door te stampen op de grond, maar het zit bijvoorbeeld ook in testen of de brug blijft bestaan door toenadering te zoeken en dan weer niet….zie het als het heen en weer lopen over de brug om de stevigheid te testen.

Aan de hand van de bouwstenen van hechting hebben we vervolgens een en ander besproken én hebben we twee filmpjes gekeken. In deze filmpjes is specifiek ingegaan op hechting.

In de filmpjes duidelijk naar voren, dat de leeftijd van het kind in dit proces niet direct uit hoeft te maken. Een van de filmpjes had betrekking op een meisje dat 2 weken na de geboorte aan haar adoptieouders is overgedragen. Hoe jong het meisje ook was, het hechtingsproces verliep niet als vanzelf.

Na de pauze zijn we, in groepjes van 4, uit elkaar gegaan. In deze groepjes hebben we een casus bij de hand genomen. Elk groepje had een andere casus (jong kind, iets ouder kind, sibling). Wij zaten in het groepje met de case over sibling. De term hebben jullie nog niet eerder op ons blog kunnen lezen, maar sibling staat voor 2 kinderen uit 1 gezin. Het is best pittig als je met elkaar de case leest en nadenkt over alles wat erbij komt kijken. Desalniettemin geeft het uiteindelijk ook een inkijk/doorkijk naar het dagelijks leven, zeker in de eerste periode na aankomst van het adoptiekind/de adoptiekinderen.

Kortom: Ook deze bijeenkomst heeft weer stof tot nadenken gegeven en we gaan op naar de volgende bijeenkomst.