De voorgeschiedenis

Op 19 september 2016 zijn we gestart met de eerste IVF/ICSI-poging. Gifmengen in eigen keuken, omdat een deel van de hormonen nog geprepareerd moest worden. Gelukkig hadden we een uitleg gekregen in het ziekenhuis, maar zo’n eerste injectie klaarmaken is ontzettend spannend. Het zetten van de injecties was geen probleem, per slot van rekening had ik in de vier maanden ervoor elke maand mezelf al van een injectie voorzien voor de kunstmatige overgang.

Vanaf de tweede week waren er om de dag controles in het ziekenhuis. Bloedprikken en een inwendige echo waren vaste prik. Het bloedprikken is bij mij geen feest, omdat ik lastig te prikken ben. De inwendige echo’s waren ook pijnlijk, zeker aan de linkerkant. Mijn linker eierstok verdomde het om op een normale manier in beeld te komen, dus moest er flink druk op m’n buik worden uitgeoefend.

Na ongeveer 3 weken kregen we de ‘go’ voor de punctie. Stipt 35 uur voor de punctie moest de laatste injectie worden gezet en deze zet de eisprong in werking. Logischerwijs moeten de follikels aangeprikt worden vóórdat ze springen.

Op 10 oktober 2016 was het zover…. de eerste punctie. Voor de punctie kreeg ik morfine. De punctie zelf was, zeker vanwege de linkerkant flink pijnlijk. Er waren zes follikels leeggehaald. Ik mocht bijkomen van de punctie en Ro mocht vervolgens met mijn follikels in een transportkoffer naar het VUmc. Hier zijn de follikels onderzocht, waarna er een aantal bruikbaar bleken voor ICSI. Helaas zijn de ontstane embryo’s na de bevruchting gestopt met delen. De terugplaatsing kon dus ook niet doorgaan. Een enorm harde klap!

In november 2016 zijn we gestart met de tweede poging. Ditmaal andere hormonen, kant en klaar dus was het niet nodig ze zelf nog te mengen. Na ruim 3 weken was de punctie daar op 6 december. De pijn was vele malen erger dan bij de eerste poging, maar de inspanning en pijn waren niet voor niets…. er volgde een terugplaatsing. Helaas heeft dit niet geresulteerd in een verwezenlijking van onze droom, vlak voor de kerst spatte de droom wederom uiteen. Als pleister op de wond kregen we het bericht dat er één embryo ingevroren was, ons eskimootje. Na een zogenoemde rustmaand voor ons, hebben we ons eskimootje laten ontdooien. De ontdooiing ging goed en ons eskimootje toonde kracht door verder te delen. Kortom: Groen licht voor een terugplaatsing. Deze was in februari 2017, maar helaas werd onze droom opnieuw een nachtmerrie.

De derde en laatste poging zijn we gestart na een rustmaand, dus in april 2017 was het zover. Na bijna 4 weken vond de punctie op 24 april 2017 plaats. Dit was een grote hel en ik heb zelfs gezegd dat ik dit nooit meer wil voelen. Twee dagen na de punctie kregen we bericht dat er een terugplaatsing gepland was. Aangezien dit, verzekeringstechnisch, de laatste poging was, hebben we besloten twee embryo’s terug te laten plaatsen. De terugplaatsing zelf was op Koningsdag. Ik bespaar jullie de details maar de arts die terugplaatsing deed was allesbehalve vriendelijk en ‘voorzichtig’.  Gedurende de beruchte wachtweken voelde ik me anders dan bij de vorige twee terugplaatsingen en er groeide hoop…. Zou het? De klap was des te groter toen we hoorden dat beide embryo’s het niet overleefd hadden. De kwaliteit van de overige embryo’s was niet goed genoeg, waardoor er geen eskimootjes meer waren. Dat betekende dan ook direct het einde van de derde poging.

En nu?! Hoe nu verder?! We kunnen toch nog een poging wagen? Op eigen kosten of misschien met een coulanceregeling van de verzekering? Na een bezoek aan de specialist, waar we te horen hebben gekregen dat de prognoses slecht zijn, hebben we een optelsom gemaakt. De uitkomst hebben we overwogen, heroverwogen en nog een keer heroverwogen. Het stopt hier…We hebben besloten de wens te laten varen om een kindje met onze eigenschappen op de wereld te zetten. We hebben keihard gevochten, maar het heeft niet zo mogen zijn.